Playlist van André Kuipers

Vandaag op de Roodshow in de  dag top-3 (eerdere uitslagen) Ruimtemuziek.
De tekst: " Woensdag is er voor het eerst een Deen de ruimte ingegaan. Andreas Mogensen is 1 van de 3 astronauten aan boord van de Sojoez-raket die onderweg is naar het internationale ruimtestation ISS. Mogensen heeft een aantal speciaal gemaakte Lego-poppetjes meegenomen. De Lego-mannetjes maken onderdeel uit van een onderwijsprogramma over de missie.
Onze eigen André Kuipers nam bijna 4 jaar geleden, tijdens zijn missie, muziek mee de ruimte in. Voor iedere dag een ander nummer. Dat leverde 194 nummers op waarvan we er 10 in de keuzelijst hebben gezet! "
Ik heb de playlist van André eens opgezocht. En kom er tot mijn verbazing achter dat we een vrij sterk overeenkomende smaak hebben. Ik maak een bloem lezing:

• Missiedag 008 (28/12/2011): Jeff Wayne and Justin Hayward – Forever Autumn
• Missiedag 011 (31/12/2011): Mike Oldfield – Magellan
• Missiedag 016 (05/01/2012): Pink Floyd – The Great Gig in the Sky
• Missiedag 019 (08/01/2012): Mark Knopfler – Sailing to Philadelphia
• Missiedag 021 (10/01/2012): Pink Floyd – Keep Talking
• Missiedag 031 (20/01/2012): Mike Oldfield – Discovery
• Missiedag 040 (29/01/2012): Vangelis – Heaven and Hell, 3rd movement (‘Cosmos’)
• Missiedag 046 (04/02/2012): Art of Noise – Robinson Crusoe
• Missiedag 049 (07/02/2012): Glenn Miller – Moonlight Serenade
• Missiedag 051 (09/02/2012): Vangelis – Conquest of Paradise (from ‘1492’) 
• Missiedag 053 (11/02/2012): Enigma – Dreaming of Andromeda
• Missiedag 055 (13/02/2012): Jean Michel Jarre – Oxygene 4
• Missiedag 057 (15/02/2012): Pink Floyd – Echoes
• Missiedag 058 (16/02/2012): Mike Oldfield – Tubular Bells, Part 1
• Missiedag 069 (27/02/2012): Pink Floyd – Shine on you crazy diamond
• Missiedag 071 (29/02/2012): The Police – One World (Not Three)
• Missiedag 077 (06/03/2012): Enigma – Mea Culpa
• Missiedag 094 (23/03/2012): Santana – Flor d’luna (Moonflower)
• Missiedag 102 (31/03/2012): Art of Noise – Beatbox (diversion one)
• Missiedag 107 (05/04/2012): Het Goede Doel – Belgie (Is There life on Pluto?)
• Missiedag 116 (14/04/2012): Pachelbel – Canon in D Major
• Missiedag 117 (15/04/2012): Vangelis – Alpha (from ‘Cosmos’)
• Missiedag 123 (21/04/2012): Santana – Europe (Earth’s Cry Heaven’s Smile)
• Missiedag 135 (03/05/2012): Vangelis – Memories of Green (from ‘Bladerunner’)
• Missiedag 138 (06/05/2012): Mike Oldfield - In High Places
• Missiedag 139 (07/05/2012): The Police - Too Much Information
• Missiedag 142 (10/05/2012): Vangelis – Bon Voyage
• Missiedag 144 (12/05/2012): Fleetwood Mac – Albatross
• Missiedag 163 (31/05/2012): Enigma - Encounters
• Missiedag 176 (13/06/2012): Jean Michel Jarre – Ron’s Piece (Last Rendezvous) 
• Missiedag 184 (21/06/2012): Simple Minds - Promised you a Miracle

En dan wil ik niet zeggen dat ik de nummers die ik niet overgenomen heb niets vind. In tegendeel. Maar opvallende voorkomens in de lijst vind ik uiteraard Jean Michel Jarre, Mike Oldfield, Art of Noise en Vangelis. En van Mike Oldfield niet als eerste het overbekende Tubular Bells, maar Magellan van misschien wel zijn mooiste album "Songs of a distant earth". Van Jean Michel wel Oxygene 4, maar toch ook Ron's Piece. En leuk vind ik ook om 'Glenn Miller – Moonlight Serenade' tegen te komen. Bovenstaande artiesten kom ik over het algemeen niet tegen in de CD kast van vrienden of familie. Dus leuk om ze bij André tegen te komen...

[UPDATE: Op nummer 1 in de dag top 3 staat Stairway To Heaven, wat  ik als huiswerk heb voor mijn drumles voor morgen. Vanavond nog eens induiken... ]

Met de gersteoogst in Bethlehem aankomen

Tsjonge, ik schrijf niet meer zo vaak op mijn persoonlijke blog. Een inhoudelijk artikeltje is al weer een tijd geleden. Het leek wel vorige week of vorig jaar dat ik aanliep tegen een opmerking in Johannes 6 "het was vlak voor Pesach", bij de spijziging van 5000.  Maar dat was dus al in 2010...

Afgelopen zondag werd het verhaal van Naomi in de preek verwerkt. En het eerste hoofdstuk eindigt met de opmerking "en ze bereikten Bethlehem aan het begin van de oogst van de gerst".

Dit is precies zo'n aanduiding, waar we als westerse Christenen gewoon overheen lezen. Als een basale, niet ter zake doende tijdsaanduiding. Maar ik dacht aan scenes in films als "National Treasure" en de "Indiana Jones"-cyclus, waar in op een doodlopend spoor in een muur op een geheime knop gedrukt kan worden en er een eeuwen oude geheime deur geopend wordt. Dat is ook hier het geval.

Want Israël is/was een landbouwvolk en alle bijbelse feesten (die eigenlijk het heilsplan blijken te vertellen) vinden plaats rondom het zaai-en-oogst jaar. De gersteoogst is de eerste oogst van het landbouw jaar en het eerste feest vind dan ook plaats: Pesach. Daar worden de eerstelingen van de gersteoogst geofferd. De eerstelingen van de tarweoogst komen bij het wekenfeest (Pinksteren) aanbod. Met dat in het achterhoofd is de tijdsaanduiding in Ruth 1 wel heel tekenend. Want Ruth en Naomi komen vanuit een beroerde tijd terug in Israël. Deze tijdsaanduiding geeft in eerste plaats aan dat er andere tijden komen. Eerstelingen geven aan dat er ook een rest is. En een eerste oogst geeft aan dat er nog meerdere na komen. Voor Ruth breekt er met die eerste oogst andere tijden aan. En in die aanloop naar haar relatie met Boas speelt de oogst ook een belangrijke rol.

Maar denk je ook nog eens in dat Ruth met Boas de ouders zijn van Obed, die de vader was van Isaï, die de vader was van David, die de (voor-)vader is van de Zoon van David. En, oh ja, waar werd die ook al weer geboren? In Bethlehem. Nu zijn er verschillende tijdsaanduidingen van de geboorte van Jezus. Er wordt gezegd/gezongen dat hij in een (mid-)winternacht is geboren. Maar mij lijkt het om verschillende redenen waarschijnlijker dat hij in het voorjaar is geboren. Stel je nu eens voor dat Jezus met Pesach is geboren (wat ik vermoed). Wie komen er dan met de gersteoogst ook in Bethlehem aan? Juist: Jozef en Maria! Klopt dat dan niet fantastisch met die tijdsaanduiding in Ruth 1? Ik zou bijna willen beweren dat juist Ruth 1 suggereert dat Jezus met Pesach is geboren (ik erken: het is bij lange na geen bewijs). Maar Jezus is in de tijdslijn wel de ultieme eersteling, waar Ruth 1 een aanleiding voor is. En bedenk dat als Jezus de eersteling voor de eerstelingen van Pinksteren is, dan volgt er een rest. Dan is het aankomen bij de gersteoogst in het broodhuis (Bethlehem) het ultieme begin van het einde. Daar drink ik maar een (liefst eigen gebrouwen) gerstenat op!

OPN FMW Partner Forum 2015: het coolste van alles

Vorige week was ik op het Oracle Partner Network Fusion Middleware Partner Forum. Een mond vol, maar het is het jaarlijkse voorjaars evenement voor Oracle Partner bedrijven op het gebied van middleware producten. De Oracle spulleboel waar ik vrijwel dagelijks mijn werk mee doe en waarvoor ik klanten adviseer. Het bestaat uit 2 dagen presentaties over de nieuwste ontwikkelingen en 2 dagen workshops.

Dit jaar vond het plaats in het Boscolo Luxury Residence in Budapest:

Hoewel we een boel interessante dingen hebben gezien en gehoord, was geen van alles zo cool als wat ik op woensdag deed. Ik had mijn hardloopschoenen mee genomen en was er op gebrand om in Budapest toch een loopje te doen. Woensdag's na de presentaties deed ik de volgende:

Dat was vanuit het hotel rechts af en dan de weg helemaal uitlopen. Tussen de wandelaars door, een paar grote kruizingen over en dan kom je uit bij het Margaret eiland, waar een ateletiek park is. Daar heb ik een klein rondje gelopen. Iets korter dan hierboven op het kaartje. De brug maakt een aftakking naar rechts het eiland op, daar ben ik naar beneden gegaan, onder de aftakking door en dan weer om hoog en terug.

Maar verreweg het coolste was wel de loop die ik zaterdag ochtend deed. Toen liep ik heen  dezelfde weg, maar stak toen de Donau helemaal over. Daarna links af, onder het grote kasteel langs. Mooie uitzichten langs de Donau, maar ook dat kasteel met alles er om heen is werkelijk prachtig. Zelfs zonder bril... De tweede brug (na het Margaret Eiland) ben ik weer terug de Donau overgestoken. Boven aan zie je dan in de verte de brug van het Margaret Eiland liggen. Dat is wel gaaf. Vandaar uit weer terug.

Eigenlijk bestaat Budapest uit twee stadsdelen: Buda en Pest. Ik verbleef in Pest en aan de andere kant van de Donau is dus Buda (waar het kasteel is). Ik liep dus de Pest-Buda-Pest loop.
Dit deed ik in pakweg 51 minuten:

Met een gemiddelde hartslag van:

En mijn compensatie voor de diners was:

En dit is het bewijs dat ik toch echt mijn hardloop kleren aan had:

Ik was zo euforisch toen ik terug kwam, dat ik eerst maar even een artikel in het Engels op mijn werk-blog had geschreven. Volgende keer maar weer mijn schoenen en kleren mee.

Vissers èn jagers hebben de toekomst

Laatst las ik Jeremia 16, in mijn persoonlijke project ‘Kaft-tot-Kaft-Versie HSV’. Jeremia is geen vrolijk boek, en hoofdstuk 16 is in eerste instantie geen uitzondering. Jeremia krijgt de opdracht om in zijn leven de boosheid van God uit te werken. Hij mocht niet trouwen en kinderen krijgen in het land, niet mee rouwen of feestvieren. Dit alles omdat God klaar was met Israël. Israël was ontrouw, ging andere goden achterna en het is he-le-maal over. Niets meer aan te doen.

Wat mij trof was in vers 7 de stelling: “Niemand zal voor hen die rouwen brood breken om hen te troosten, niemand zal hun als troost een beker aanreiken, zelfs al rouwen ze om hun vader of moeder. ” Wat mij trof was dat voor zover ik me kan herinneren dit de eerste plaats in de bijbel is waar wordt gesproken over het breken van brood. In Exodus 12 en Deuteronomium 16 lees je over de instelling van het paasfeest (Pesach). Maar daar wordt alleen gesproken over het eten van ongezuurde broden. Later is daar blijkbaar het ritueel van het breken van brood bijgekomen.

Bij het breken van het brood denk ik in eerste instantie aan het laatste avondmaal, waarin Jezus het brood breekt met zijn vrienden. Koppelend aan Jeremia 16 is het opvallend, dat men het brood blijkbaar brak met rouwenden, die een dierbare hebben verloren. Maar Jezus leefde nog en hij koppelde het brood expliciet aan zijn eigen lichaam, dat hij over gaf. Ook lees ik in Exodus en Deuteronomium niets over het drinken van wijn. Maar volgens deze tekst in Jeremia is dit blijkbaar wel gekoppeld aan het rouwen. Nu is Pesach wel een herdenkingsfeest, waarin men terugdenkt aan verdrukking en de bevrijding viert. Maar dat werd Jeremia nu expliciet verboden, want God was niet meer van plan medelijden met Israël te hebben. Hij zou hen geen genade bewijzen. Over en uit. Zou je denken.

Maar, heel opmerkelijk, er is een ‘totdat’. Er zal een tijd komen dat men niet meer terugdenkt aan de bevrijding uit Egypte, maar aan een bevrijding uit de ballingschap! En dan verklaart God iets bijzonders: Hij gaat vissers oproepen om zijn volk terug op te vissen, en jagers om zijn volk terug bij een te jagen. En wie riep Jezus als zijn eerste leerlingen? Lees Mat. 4:19 maar: Simon en Andreas, een paar vissers. En daar wilde hij ‘vissers van mensen’ van maken!

Bij het breken van het brood denk ik ook aan de eerste wonderbare spijziging. En die vond volgens Johannes niet voor niets plaats vlak voor Pesach/Pascha. Typisch, daar vind je dus ook die koppeling. Toen die maaltijd voor bij was, ‘vulden ze twaalf manden met wat overgebleven was van de vijf gerstebroden die men had gegeten.’ Die twaalf manden kun je weer betrekken op de 12 stammen van Israël. En ik neem aan dat die manden vol waren. Dus niet maar zomaar een paar mensen uit alle stammen worden bij elkaar verzameld, maar ik verwacht dat heel Israël weer terug verzameld wordt. Tekenend daarbij is ook de reden die Jezus daarbij opgeeft: “…zodat er niets verloren gaat.”.

Dus het lijkt in Jeremia (en bij andere profeten) behoorlijk uitzichtloos. En dat is ook de bedoeling! Want we hebben behoorlijk op onze falie nodig, als ik het vrijmoedig even op onszelf als niet-Joden betrek (want het gaat hier primair over het joodse volk). Menselijk gezien is het ook over en uit. Maar bij God is er dan nog steeds een ‘totdat’. Uiteindelijk zorgt Hij tòch weer voor vissers en jagers, aangestuurd door een Timmerman. En verzamelt Hij iedereen weer bij elkaar.

Vul de Lucht

Sinds de tijd van internet zoek ik nog wel eens muziek op die ik vroeger op bandjes had. En zo af en toe raak ik weer “in de ban” van zo’n artiest of band. Een paar jaar geleden zocht ik zo de muziek van Hothouse Flowers bij elkaar. Het is een Ierse band uit Dublin, met lijntjes naar U2. Ik kreeg de eerste twee cd’s rond 1991 eens te leen van de bassist van het bandje waar ik in speelde. Voor de vakantie kwam ik in een “Hothouse Flowers”-periode. Ik had het eerste album “People” al eens voor mijn verjaardag gekregen. Op het album “Home” staat een (volgens mij) ongeëvenaarde versie van “I can see clearly now”. Als dit je “Lee Towers” associaties oplevert, luister eens naar hun versie.

Maar het mooiste album vind ik “Songs from the rain” uit 1993 alweer, een album dat ze zo op een Christelijk Festival kunnen spelen.

Een prachtig lied van dat album is “Isn’t it amazing”, met als refrein:

“And every cry is a song

And every song is a prayer

And every prayer must be heard

Fill the air”.

Dit is een refrein dat mij raakte. Ik heb ooit eens in een studie gehoord dat God een God voor de roependen, voor de verdrukten is. Mooi is dat bijvoorbeeld verwoord in Exodes 2:24,25: “24 God hoorde hun jammerkreten en dacht aan het verbond dat hij met Abraham, Isaak en Jakob had gesloten. 25 Hij zag hoe de Israëlieten leden en trok zich hun lot aan.” Dat thema kom je keer op keer in de bijbel tegen. Bijvoorbeeld ook als God’s volk in ballingschap is. Daar waar mensen God aanroepen, trekt Hij zich de moeite aan.  

Mooi vind ik dat Liam O’Maonlai (de zanger) de roep, schreeuw een lied noemt. Veel Psalmen zijn ook liederen van uit moeite, een roepen tot God. En Fransicus van Assisi noemde “zingen” al “bidden”. En zal God onze gebeden niet aan horen? Ik zie het in de tekst niet staan, maar volgens mij zingt hij aan het eind op de cd ook “And every prayer will be heard”.

Zo brengt dit lied mij wel aan het filosoferen.

Het laatste lied van de cd heeft als refrein:

“Stand beside me God

Stand beside me

Stand before me

And behind me”

Hier klinkt psalm 139 in door. Liam zingt dan “So I can follow in love” en aan het eind “So I can be true to my word”. Het eerste couplet gaat over iemand die leefde “door de pagina’s van onze tijd” , gekend als een man van waarheid, “Puur en Subliem, komt vanuit de aarde en uit de luchten, vanuit de vier hoeken van het kompas en in onze levens”. “Hij is gevolgd, hij die waarheid is, naar wat er is om in te geloven, naar de geest van jou”. Als ik dat lees, komt er maar één Naam in mij op.

Na het lied “Isn’t it Amazing” komt het lied “Thing of Beauty”. Iemand in Amerika heeft hier op een mooie video gemaakt op Youtube als een onderdeel van een serie over “vreugde” in hun kerk.

Wat het laat zien is dat je God terug ziet als lied door de hele schepping heen.

Voor de vakantie keken we met onze kinderen het filmpje “Rhythm” van Rob Bell’s Nooma series. Daarin legde hij ook uit dat hij God niet altijd ziet in dagelijkse dingen. Sommige mensen zien God aan het werk als iets wat ze graag willen hebben in de aanbieding is. Of als er een parkeerplaats bij de kerk vrij komt. Dat is natuurlijk mooi. Maar andere mensen hebben moeite met God in dergelijke dingen te zien. Rob ziet God meer als een Lied dat je kunt horen in de schepping. Overal om je heen kun je dat zien. Volgens Liam:  “Door de stoom van je adem in de winter. Of als de zon een betovering legt over de weg voor je”. “A thing of beauty is not a thing to ignore. Great song of beauty”.

En die zelfde “Lied van Schoonheid”, neemt onze liederen van moeite en pijn op. Luistert en reageert. We leven in een spannende tijd. Waar mensen Hem aanroepen, moet er wat gaan gebeuren. Dus ik moet wat met die regel “Fill the air”.

Groet,
Martien

Ps. Deze is voor Vera: sinds mijn “Hothouse Flowers”-periode ook fan. Vooral van “Isn’t it Amazing” en “I can see clearly now”.

11-12-13: 14

Je zal maar op 11 december in 1999 geboren zijn. Want dan wordt je op 11-12-13 14. Dit jaar is het laatste jaar dat je zo iets kunt mee maken. Zo'n zelfde geboortedatum was 8 september 1999. Want dan werd je op 8-9-10-11. De eerste van deze datums is volgens mij 1 februari 1999. Want dan werd  je op 1-2-3 4.

Ik weet niet meer hoe ik hier nou bij kwam, maar grappig is het wel.

De weg naar de Eeuw

In Amersfoort zijn een aantal wegen en straten genoemd naar plaatsnamen. Zo hebben we een Amsterdamseweg, een Bunschoterstraat en een Arnhemseweg. De Bunschoterstraat heet niet zo omdat hij 'Bunschoots' is: aangelegd door Bunschoters. Ook ligt hij niet in Bunschoten (althans niet voor het grootste deel). Hij heet zo omdat hij van Amersfoort naar Bunschoten leidt. Dat gold vermoedelijk ook zo voor de Amsterdamseweg en de Arnhemseweg.

Hier moest ik vanmorgen, 23 juni, aan denken toen we bij het einde van Psalm 139 aan kwamen: "en leid mij over de weg die eeuwig is." (vers 24). Het woordje eeuwig is in bijbels, theologisch opzicht een lastig woordje. Er is heel veel over gediscussieerd. In het Grieks gaat het om het bijvoeglijk naamwoord "Aeionioon", afgeleid van het woord "Aeioon". In het Hebreeuws (de grondtaal van de Psalmen, maar dat ik helaas niet beheers) gaat het om "Olam". De discussie gaat er dan om of "Aeioon" en "Olam" altijd-durend betekent. Het Nederlands is een beetje raar daarin. Een eeuw heeft bij ons de betekenis van honderd jaar. Een lange maar behoorlijk gekwantificeerde en zeker ook afgemeten periode. Een eeuwigheid heeft een meer flexibele periode. Een saaie werkdag kan een eeuwigheid duren. Maar ook een saaie preek van drie kwartier. Of een gesprekje van 10 minuten met iemand waar je niet op zit te wachten. Maar het kan ook een eeuwigheid duren voor ik een taal onder de knie krijg, een aantal jaren dus.

Hoewel het einde schimmig is: je kunt vaak niet weten wanneer het aanbreekt, maar over het algemeen gaan we ervan uit dat een eeuwigheid wél eindig is. En dat is precies wat ik heb geleerd dat de betekenis van de woorden "Aeioon" en "Olam" is.

Maar veel theologen zijn het daar niet over eens en menen dat je het wel degelijk als "altoosdurend'  moet lezen. In elk geval is het bijzonder dat het Nederlandse woord "eeuwig"  dat wél ineens betekent!  En lastig is het weer om van "eeuwigheid" een bijvoeglijk naamwoord te maken.

Maar als we het dan hebben over de "eeuwige weg" betekent dat dan dat de weg "eeuwig" duurt? Nog los van of je dat als "altoos", "eindeloos" of "heel erg lang" durend leest. Zegt het woord "eeuwig" hier iets over de weg zelf? Dan kun je jezelf nog afvragen of dat dan slaat op hoe lang de weg bestaat of hoe lang de weg is...

Grappig dat je zo over de betekenis van woorden kunt nadenken. Zo had ik het er vanmorgen ook met een paar mensen over dat ik in 2011 mijn auto moest laten repareren. Ik had schade gereden en moest daarvoor naar een "autoschadeherstelbedrijf". Zo heet dat bedrijf ook echt. En daar naar toe rijdend bedacht ik me dat het wel een heel raar woord is: ik wilde namelijk niet dat de schade aan mijn auto hersteld werd, maar mijn auto zelf...

Terug naar de "eeuwige weg" denk ik dat het woord " eeuwig" misschien meer duidt op waar de weg naar toe leidt. En dan kom je op een andere betekenis van "Aeioon" die dichter bij ons woord "eeuwigheid" ligt, namelijk "tijdperk". Het tijdperk dat na deze "boze eeuw" aan zal breken. Het tijdperk waarin alles gaat volgens God's principes. Waarin we naar elkaar omzien. En beter zorgen voor zijn schepping. En de weg daar naartoe is dan het leren daarin onze rol in te nemen. Hoe wij steeds meer volgens Zijn principes kunnen leven.

En daar liggen volgens mij twee mooie gedachten achter.

1. We hoeven het niet meteen te kunnen. Op de "eeuwige weg" wandelen betekent niet dat je al op je bestemming bent. Maar wel dat je steeds dichter bij je bestemming komt, ook al kunnen we het doel nog niet zien. Met andere woorden: we hoeven niet al perfect te zijn in Gods ogen. We worden getraind om steeds meer keuzes volgens zijn principes te maken.

2. Dit geeft ons leven zin. Immers we dwalen niet wat rond totdat het op een bepaald moment God behaagt om een eind aan deze wereld te maken en ons in eens over te zetten naar zijn nieuwe wereld. Nee, het is een weg er naartoe waarop we mogen leren hoe we straks in die vernieuwde wereld kunnen leven.

En het mooiste dat we uit het vers in Psalm 139 kunnen lezen is dat we niet zelf onze weg hoeven te zoeken. David bidt dat hij de weg op geleid mag worden. We gaan die weg niet alleen, maar Hij leidt ons. De eeuwige weg: de weg naar De Eeuw.